Ridder Ruben

en paard papa.

Jumpen met Laurel & Hardy

Muziek aan! Deze is echt goed...

http://nl.youtube.com/watch?v=1-GwEPyKnAs

Tijd voor... reclame!

Geen vragen stellen, gewoon stemmen!

Te snel

Was misschien een beetje te snel met mijn positieve weergave van Rubens eerste schooldagen. Maandag tot en met donderdag: geen problemen. Vrijdag en vandaag: veel wenen.

Hopelijk betert het weer snel... *zucht*.

Zorgen... om niets!

Het voorbije weekend, was mijn grote zorg: 'hoe krijg ik Ruben maandag naar school?'. Moet ik er iets of niets over vertellen? Moet ik het in het lang en het breed aankondigen? Of gewoon zwijgen over het begin van al die jaren school? Dankzij een prachtige tip van mijn zus, koos ik voor de gulden middenweg. 's Avonds voor het slapengaan, het boekje van 'Kleine Huppel gaat voor het eerst naar school' lezen. Hier en daar wat zinnen in het verhaal aangepast zodat Ruben er zich meteen in zou herkennen.

En wat een succes.

Maandag 7/4 vertrok Ruben naar school alsof hij nooit anders gedaan had. Dinsdag 8/4: 'Mama, je mag vertrekken nu'. Vanmorgen toonde hij me al waar zijn kapstok is en waar zijn plaatsje in de klas. 'Tot straks mamaaaaa!'.



En hier zit ík nu... voor het eerst sinds lang een beetje 'alleen'.
Maar niet lang meer... daar herinnert de kleine stamper in mijn buik me op regelmatige tijdstippen aan.

Gegijzeld... vannacht...

in mijn eigen droom. Wat ik vannacht droomde wordt een droom om toe te voegen aan mijn lijst van (momenteel) 5 nooit-meer-te-vergeten-dromen. Je kent het wel, je wordt in paniek, zwetend wakker en het duurt enkele seconden eer je pas beseft dat het 'maar een droom' was. Dit was zo een droom waarvan je een half uur na het plotse ontwaken nog steeds de slaap niet kan vatten en zelfs MOET gaan controleren of de personen, waarover je zo verschrikkelijk droomde, nog in bed liggen. Toen ik zag dat man en kind vredig lagen te slapen en ook mijn buik nog intact was, moest ik even de trap af om (naast de nachtelijke plasjes) te kijken of die 'vieze mannen' toch niet echt nog ergens op de loer lagen. Alles gechecked, alles ok.

Wil je weten wat ik droomde? Pas op want als je dit leest overkomt je vannacht misschien hetzelfde. Ik droomde dat Ruben, Wim en ik, samen met enkele onbekenden in een Brussels café werden gegijzeld door 2 allochtone (sorry, was nu eenmaal mijn droom) jongeren. Compleet geflipte tieners, stijf van de drugs en de pillen (bekenden ze zelf) met een soort 'lasergeweer' (waarmee ze constant recht in onze ogen schenen) en een echt pistool, op Wim en Ruben gericht. Ik hield constant mijn buik vast (die een hele andere vorm had gekregen, wat op zich ook al heel beangstigend was) en smeken om man en kind niets aan te doen. Ik schoot wakker nadat één van de twee gijzelnemers tegen me zei: 'Wacht maar, je zal me wel herkennen als ik mijn haar afscheer en tegen je zeg wie ik ben'.