Een nieuwe tv-serie-verslaving heeft zich meester van me gemaakt. The Sopranos. Wat een schitterende reeks met geweldige cast, véél beter dan Lost en 24 en bijna zo goed als Prison Break.
In deze serie draait het om het dagelijks leven van maffiabaas Tony Soprano. Niet alleen het gewelddadige maffiamilieu, ook familie- en liefdesperikelen spelen een grote rol in de serie.
Die combinatie en de spitsvondige dialogen maakt de Sopranos tot een serie die zich vrijwel nauwelijks laat vergelijken met enig andere televisieserie of film.
En daar blijf ik even hangen. Bij de spitsvondige dialogen. Maar ik moet volledig zijn. Het gevloek, daar gaat het in dit geval om. Het gevloek en het effect op mij. Na een kwartier kijken, neem ik de scheldwoorden en zinsconstructies al over. Moest ik dit bericht schrijven in het Sopranos', het zou vol 'biepjes' en '******' staan.
Kijk en oordeel, you *****, 'biep', 'biep', 'tuuuuuuuuuuuuuuuuut'.
Het was ruzie. Over wie een verhaal mocht kiezen dat ik zou lezen voor het slapengaan. Korte metten maak ik ermee, als zelfs zoiets al in ruzie eindigt... Pfff! "Dan kiest mama", zeg ik. "Een ongelooflijk, vreselijk, spannend verhaal zal het dan worden", voeg ik er lichtjes smalend aan toe.
En ik draai me om richting boekenkast. Ruben spreekt me toe:
"Ah mama, wordt het dan het verhaal van 'De dood van Jezus' of dat van 'Jezus Christus sterft aan het kruis'?"
Oh my sweet Lord toch. Gelukkig kwam ik na het sterven van het lachen toch gewoon terug bij.