't begin van 't einde

Het begin van het einde is begonnen. Althans, dat vermoed ik. Of hoe moet je het beschouwen als je:

1. 's ochtends de sleutel op de deur steekt en meteen erna hopeloos en hulpeloos naar diezelfde sleutel begint te zoeken in die rommelige, volgepropte handtas?
2. na het werk, een kilometer naar de wagen wandelt, om dan vast te stellen dat je je autosleutel op het werk vergeten bent, een kilometer terugloopt, in al die gehaastheid van de laatste trap struikelt om dan met een pijnlijke enkel nog een kilometer te wandelen naar waar je eigenlijk al lang weg had moeten zijn?
3. je 's avonds de spoorloze tube tandpasta terugvindt in het doosje bij de hoestsiroop van de kinderen, die mij vervolgens even vreemd aanstaren als ik zelf zou willen doen?
4. 1 + 2 + 3 = op één dag plaatsvindt?

Verwarrend en lomp. Punt.

Bitstripssara.

 

Soms zijn ergerlijke applicaties, gewoon leuk. Punt. 

Laatste keer.

Ruben is intussen 8 jaar, derde leerjaar, lieve-fijne-eerlijke gast. En hij gelooft in de Sint. Het is te zeggen, er is maar één echte Sint en er zijn meerdere ongeloofwaardige nepsinten. Ook wel hulpsinten genoemd. Hij gelooft dus in de Sint én zijn bende nepsinten.

Vorig jaar al kwam hij me vragen of de Sint echt bestaat. Ik zei van wel. Geen gemaar. Dit jaar was het anders. Er waren 'bewijzen' dat hij écht niet bestaat, die hij koortsachtig toelichtte. "Wel bestond, maar nu dus niet meer bestaat, mama, is dat waar?" Waarop ik: "Hij bestaat wel, Ruben" en ik begin mijn uiteenzetting. Een lang verhaal. Een verklaring waarom sommigen er wel in geloven en anderen niet. Opnieuw geen gemaar meer.

Ik herinner me een leraar van vroeger die zei dat hij zijn zoon bewust opvoedt als 'non-sint-believer'. Hij was niet voor dat 'kinderen iets wijsmaken en hen de illusie dan ontnemen'. Maar ik herinner mezelf, jaarlijks euforisch rond 6 december. Gelovig in die Mijterman. Tot mijn achtste.
Toen zo oud als Ruben nu.

Eerlijk, ik denk dat het de laatste keer geweest is dat ik Ruben nog kan doen geloven in de Sint.
De laatste keer dat ik hem kan omkopen om naar me te luisteren met de zin: 'Seg, de Sint komt binnenkort, je wilt toch dat hij hier ook langskomt?! Doe dan eens dit of dat".

En hij doet het meteen.
De laatste keer.
Zonder gemaar.