Het was ook zo gezellig, ongeacht van wat kijkende buurtbewoners dachten. Zie die daar zitten, zonnebril op, zomers kleedje aan, 5 ton onder haar poep en witte schoenen aan, wat? Witte schoenen! (Ze zijn trouwens ultrawit gebleven).
Het hooi binnenhalen was dus gepland, want ik hoor u al denken, wat is er onverwacht aan iets gepland? Wel, deze extra superzalige dingen:
- mensen die je van haar noch pluim kent en omwille van de hitte komen vragen of alles oké is en of je misschien tussendoor iets wilt drinken, of de kindjes?
- mensen die je spontaan een zacht plekje gras aanbieden in hun tuin om in de schaduw wat uit te rusten
- mensen die je vertellen over hoe graag ze zelfs ijs maken en je er even graag een aanbieden, verser aardbei- en bananenijs heb ik nog nooit gegeten!
- tussen het laden en lossen door verhaaltjes lezen voor Ruben en Aron in het pas gemaaide hooi
- wel 6 ooievaars die op het gemaaide veld op zoek gaan naar kikkers en ze gulzig naar binnenslokken, op enkele voetstappen van ons weg
- ik die Ruben en Aron het liedje aanleer over 'aan de oevers, van de Dijle, zat verscholen in het riet, zat een kikker, bij zijn moeder, bij zijn moeder op de knie, ... en dan nog een heel eind verder over een ooievaar die zijn vaderkikker heeft opgegeten and so on
- zien hoe de wolkenformaties dreigen en veranderen en het onweer dat niet mag losbarsten en toch op je afkomt
- de plakkerige, zweterige Ruben en Aron die van al die zaligheid evenveel genieten als hun plakkerige, zweterige mama.
