De Vier...

Sinterklaasje, bonne bonne bonne!

Waar komen die woorden 'bonne, bonne, bonne 'eigenlijk vandaan? Is dit Oudnederlands? Of moest er gewoon iets voorafgaandelijk rijmen op 'tonne, tonne, tonne'? Enfin, die vragen hoef ik me allemaal niet te stellen. Waar het allemaal om gaat is dit:

een punt.

In de ban van de sint, dat is Ruben. Hij is gefascineerd door die oude man met lange baard en ook door Zwarte Piet. In zijn beleving is Zwarte Piet het kindje van de Sint. Als ik dan zeg dat de Sint geen kindjes heeft, maar wel de vriend is van ALLE kinderen van de héle wereld, dan bekijkt hij me met van die grote ogen. Zo van 'wat probeer jij me hier allemaal wijs te maken, hoe kan iemand nu van iedereen vriend zijn?' Ruben moest eens weten hoe hard ik eigenlijk sta te liegen. En toch. Als je Ruben vraagt wat de Sint allemaal bij zich heeft dan somt hij flink op: een staf, een rode jas, een mijter (lees mijijijijter), witte handschoenen en een rode blinkende ring. En pas op: 'een sint zonder blinkende rode ring is géén echte hoor, mama!' Ruben moest eens weten. Ruben's plakbrief is intussen al even op de post. Hij wil graag een 'Thomas de trein met een stationnetje' en een microfoon. Dat zal hij krijgen ook, want Ruben is braaf. Niet altijd, 85% van de tijd is hij echt braaf. Die andere 15 % is hij hoogstens wat tegendraads, stout kan je hem eigenlijk niet noemen. Maar kom, daar wil ik niet over uitweiden. De Sint zal Ruben zeker belonen voor zijn goed gedrag, maar er staat nog iets tegenover en dat zint Ruben niet. Oh neen. Hij wéét namelijk dat hij over 5 dagen afscheid moet nemen van al zijn geliefde tutten. Die zijn voor de arme kindjes die geen centjes hebben om tutjes te kopen. 'Maar mámaaaa, de Sint is toch de vriend van alle kindjes, waarom móet ík míjn tutten dan afgeven?'.

Bon, daar sta ik dan. Hij heeft een punt, mijn zoon.