Laatste keer.

Ruben is intussen 8 jaar, derde leerjaar, lieve-fijne-eerlijke gast. En hij gelooft in de Sint. Het is te zeggen, er is maar één echte Sint en er zijn meerdere ongeloofwaardige nepsinten. Ook wel hulpsinten genoemd. Hij gelooft dus in de Sint én zijn bende nepsinten.

Vorig jaar al kwam hij me vragen of de Sint echt bestaat. Ik zei van wel. Geen gemaar. Dit jaar was het anders. Er waren 'bewijzen' dat hij écht niet bestaat, die hij koortsachtig toelichtte. "Wel bestond, maar nu dus niet meer bestaat, mama, is dat waar?" Waarop ik: "Hij bestaat wel, Ruben" en ik begin mijn uiteenzetting. Een lang verhaal. Een verklaring waarom sommigen er wel in geloven en anderen niet. Opnieuw geen gemaar meer.

Ik herinner me een leraar van vroeger die zei dat hij zijn zoon bewust opvoedt als 'non-sint-believer'. Hij was niet voor dat 'kinderen iets wijsmaken en hen de illusie dan ontnemen'. Maar ik herinner mezelf, jaarlijks euforisch rond 6 december. Gelovig in die Mijterman. Tot mijn achtste.
Toen zo oud als Ruben nu.

Eerlijk, ik denk dat het de laatste keer geweest is dat ik Ruben nog kan doen geloven in de Sint.
De laatste keer dat ik hem kan omkopen om naar me te luisteren met de zin: 'Seg, de Sint komt binnenkort, je wilt toch dat hij hier ook langskomt?! Doe dan eens dit of dat".

En hij doet het meteen.
De laatste keer.
Zonder gemaar.